U Bihoru se nalazi varošica Petnjica, koja je centar tog
područja. Po pričama starih Bihoraca, Petnjica je dobila ime
prije dolaska Turaka na ove prostore, i to po pet njivica koje su
se gledajući sa okolnih visova jasno uočavale u dolini.
Vremenom tu dolinu nazvaše Pet njivica, a kasnije Petnjica.
Rejon Petnjice ima površinu od 173 km2. Naselje Petnjica
jeizgrađeno na zemlju predsenika opštine petnjica Šefkije
Kršića, kojeg su 1945. godine komunisti strijeljali u
Beranama.Poslije njegovog pogubljenja konfiskovali su mu
imovinu i sagradili naselje. Vlasnik te zemlje prije Šefkije je bio
Idriz Muratović.
Do 1957. godine Petnjica je imala status opštine. Od tada je to
prostor sa kojega se vrši raseljavanje stanovništva. U petnjici
postoji Đžamija koja je, po pričanju starih Petnjičana, stara
nešto preko 300. godina
Po popisu iz 1991. godine područje Petnjice imalo je 8994
stanovnika od koji su 99% Bošnjaci. Kao što vidite, područje
ima veći broj stanovnika od Andrijevice, Žabljaka, Plužina,
Šavnika a ima ist broj kao Tivat i Budva. I pored svega toga
Petnjica nema status Opštine. u posljednje vrijeme to pitanje
je pred svake izbore u Crnoj Gori aktuelizirala, da bi
prestavnici ili stranke tog kraja posle izbora to zaboravili.
Postavlja se pitanje dokle tako i zašto su Bošnjaci Bihora
razjedinjeni, da Petnjica dobije status Opštine. Jer tako
razjedinjeni Vlast Crne Gore uzima olako glasove Bihoraca.
Zbog toga je veliki odliv ili iseljavanje stanovništva Bihora.
Bihor ima veoma veliki broj školovanih i obrazovanih ljudi ali
koji isključivo gledaju svoje interese ili interese partija kojima
pripadaju, a ne interese Bihora i Bihorskog naroda, koji se iz
dana u dan iseljava. Onda nam neće biti potrebna opština
Petnjica. Sa ukidanjem opštine 1957. godine razvoj ovog kraja
je totalno zaustavljen i stanovništvo ovog kraja iz godine u
godinu otselili širom svijeta.
Ljudska ispovijest bi bila suhoparna i odveć opora da
nije nade. Da nije sjećanja na pitome livade, sočno
voće i rani behar koji Bihorom miriše. Da nije hošafa,
trošnog krompira, pršute i sira... Da nije
pradjedovskih mezara. Da nije nikad zaboravljenih
pogleda na šumarke, gore zelene, studence izvore
sa kojih ljudi piju bistru vodu... Pored svega, žedna
je duša Bihorska.Kad neko od stanovnika raseljenog
Bihora, izmoren od vožnje dubokim rupama, ljeti
izroni iz šume i pojavi se na Duljkovoj stanici, očinjen
vidi na trenutak se odmara i na tom prekrasnom
zelenilu koje se prostire, prepliće i nadovezuje od
doline prema brdima, praveći neponovljivu sliku
prostora i vremena. Vidi se prelijepi pejzaž,
tajanstveni kao sadržaj sehare. Vide se plemenite
đžade kojima su prije nas prolazili karavani dobrih
ljudi, trgovci, gazije, lehonje... Oni prolazili a ova
ljepota ostajala. Napisao:Zumber Muratović
Dok se o opštini godinama razmišlja, Petnjički kraj
čami u siromaštvu, a četiri Petnjice su se već
raselile. što bi reko narod <<Mnogo preko
koromana.>> Jedna Petnjica se otselila za Tursku,
druga na Zapad, treća za Bosnu i četvrta za
Podgoricu i Bar. Sveukupno, uključujući i ovu petu,
imaju preko dvadeset pet hiljada stanovnika. Sve bi
bilo bolje kad bi četiri raseljene Petnjice pomogle
ovoj petoj. Treba ovu petu iskonsku zakanuti
kapljicom svježine, koja je samo potka na koju treba
nanizati novi ćilim. Toliko Bihoraca gleda sa strane
kao da se nji to ne tiče. Kao da će pojedinačno da
živi po hiljadu godina, a neće, već manje nego da
imaju opštinu. Četiri Petnjice gledaju sa strane, dok
vrijeme protiče i nosi jednog po jednog Bihorca po
cijelom dunjaluku, odakle čeznu za rodnim krajem.
Petnjica - ljepota za oko, sreća za dušu, vještom
rukom izvezena od brda, planina, dolina i livada,
starih i novih naselja, okružena bukovim ili
borovim šumama zavisno od mjesta gdje se
nalazite. Svoj postanak, opstanak kroz prohujala
vremena. Svoju sadašnjost stečenu mudrim
radom svojih građana. Petnjica ima sa čim da se
pohvali jer je priroda bila nesebični neimar i kao
na nekoj oglednoj parceli prikazala sve svoje
umjece, arhitekturu i moć. Petnjica stvorena je u
veoma burnoj istorijskoj prošlosti na Bihorskoj
vjetrometini koja je često ostavili tragove svoje
kulture, materijalne i duhovne. ''Petnjičani ljudi od
snage i moći, mahom visoki, vitki,lica pun izraza,
jakih jagodica, sokolovih očiju''. Teška vremena,
kao i teški uslovi života, ćerali su narod, koji je
živio ovdje, na vječitu borbu, borbu sa prirodom,
pokušavajući da je pobijede, koliko je to moguće.
Ta vječita borba, dovela je do toga da su samo
najjači ostajali, tako da su migracije stanovništva
velike. Oni koji su ostajali i ostaju, potvrđuju
pjesničku misao da se iz kamena rađa samo ono
što je tvrđe od njega.
Napisao: Tufo Muratović
PETNJICA MOJ ZAVIČAJ
Čovjek na tvrdoj zemlji,
šuma, proplanak i lug.
Na nebu oblak sivi, koji živi,
zavičaj mi je prijatelj i drug.
Moj zavičaj je gdje brda kriju
voćnjake i stari seoski put.
U raskošnoj dolini je Petnjica,
nad njom zvijezde i mjesec žut.
Jutarnja kap rose, proljeće,
ljeto, jesen i sunčev sjaj.
Gdje žuborom pjeva rijeka Popča
tamo je moj dragi zavičaj.
Teško je iz daljine osjećanja reći,
nositi kroz život teško breme.
I kada u zavičaju liju kiše
meni je lijepo vrijeme.
Ne zaboravne uspomene drage,
očevo pismo, šta bi još treb'o?
Moje djetinjstvo je tamo
gdje Petnjička brda miluju nebo.
Napisao:Tufo Muratović
Ako želite nešto više da saznate naučite o Petnjici kliknite ispod
