U Bihoru se nalazi varošica Petnjica, koja je centar tog područja. Po pričama starih Bihoraca, Petnjica je dobila ime prije dolaska Turaka na ove prostore, i to po pet njivica koje su se gledajući sa okolnih visova jasno uočavale u dolini. Vremenom tu dolinu nazvaše Pet njivica, a kasnije Petnjica. Rejon Petnjice ima površinu od 173 km2. Naselje Petnjica jeizgrađeno na zemlju predsenika opštine petnjica Šefkije Kršića, kojeg su 1945. godine komunisti strijeljali u Beranama.Poslije njegovog pogubljenja konfiskovali su mu imovinu i sagradili naselje. Vlasnik te zemlje prije Šefkije je bio Idriz Muratović.   Do 1957. godine Petnjica je imala status opštine. Od tada je to prostor sa kojega se vrši raseljavanje stanovništva. U petnjici postoji Đžamija koja je, po pričanju starih Petnjičana, stara nešto preko 300. godina   Po popisu iz 1991. godine područje Petnjice imalo je 8994 stanovnika od koji su 99% Bošnjaci. Kao što vidite, područje ima veći broj stanovnika od Andrijevice, Žabljaka, Plužina, Šavnika a ima ist broj kao Tivat i Budva. I pored svega toga Petnjica nema status Opštine. u posljednje vrijeme to pitanje je pred svake izbore u Crnoj Gori aktuelizirala, da bi prestavnici ili stranke tog kraja posle izbora to zaboravili.   Postavlja se pitanje dokle tako i zašto su Bošnjaci Bihora razjedinjeni, da Petnjica dobije status Opštine. Jer tako razjedinjeni Vlast Crne Gore uzima olako glasove Bihoraca. Zbog toga je veliki odliv ili iseljavanje stanovništva Bihora. Bihor ima veoma veliki broj školovanih i obrazovanih ljudi ali koji isključivo gledaju svoje interese ili interese partija kojima pripadaju, a ne interese Bihora i Bihorskog naroda, koji se iz dana u dan iseljava. Onda nam neće biti potrebna opština Petnjica. Sa ukidanjem opštine 1957. godine razvoj ovog kraja je totalno zaustavljen i stanovništvo ovog kraja  iz godine u godinu otselili širom svijeta. Ljudska ispovijest bi bila suhoparna  da nije nade. Da nije sjećanja na pitome livade, sočno voće i rani behar koji Bihorom miriše. Da nije hošafa, trošnog krompira, pršute i sira... Da nije pradjedovskih mezara. Da nije nikad zaboravljenih pogleda na šumarke, gore zelene, studence izvore sa kojih ljudi piju bistru vodu... Pored svega, žedna je duša Bihorska.Kad neko od stanovnika raseljenog Bihora, izmoren od vožnje dubokim rupama, ljeti izroni iz šume i pojavi se na Duljkovoj stanici, očinjen vidi na trenutak se odmara i na tom prekrasnom zelenilu koje se prostire, prepliće i nadovezuje od doline prema brdima, praveći neponovljivu sliku prostora i vremena. Vidi se prelijepi pejzaž, tajanstveni kao sadržaj sehare. Vide se plemenite đžade kojima su prije nas prolazili karavani dobrih ljudi, trgovci, gazije, lehonje... Oni prolazili a ova ljepota ostajala.              Napisao:Zumber Muratović Dok se o opštini godinama razmišlja, Petnjički kraj čami u siromaštvu, a četiri Petnjice su se već raselile. što bi reko narod <<Mnogo preko koromana.>> Jedna Petnjica se otselila za Tursku, druga na Zapad, treća za Bosnu i četvrta za Podgoricu i Bar. Sveukupno, uključujući i ovu petu, imaju preko dvadeset pet hiljada stanovnika. Sve bi bilo bolje kad bi četiri raseljene Petnjice pomogle ovoj petoj. Treba ovu petu iskonsku zakanuti kapljicom svježine, koja je samo potka na koju treba nanizati novi ćilim. Toliko Bihoraca gleda sa strane kao da se nji to ne tiče. Kao da će pojedinačno da živi po hiljadu godina, a neće, već manje nego da imaju opštinu. Četiri Petnjice gledaju sa strane, dok vrijeme protiče i nosi jednog po jednog Bihorca po cijelom dunjaluku, odakle čeznu za rodnim krajem. Petnjica - ljepota za oko, sreća za dušu, vještom rukom izvezena od brda, planina, dolina i livada, starih i novih naselja, okružena bukovim ili borovim šumama zavisno od mjesta gdje se nalazite.  Svoj postanak, opstanak kroz prohujala vremena. Svoju sadašnjost stečenu mudrim radom svojih građana. Petnjica ima sa čim da se pohvali jer je priroda bila nesebični neimar i kao na nekoj oglednoj parceli prikazala sve svoje umjeće, arhitekturu i moć. Petnjica stvorena je u veoma burnoj istorijskoj prošlosti na Bihorskoj vjetrometini koja je često ostavili tragove svoje kulture, materijalne i duhovne. ''Petnjičani ljudi od snage i moći, mahom visoki, vitki,lica pun izraza, jakih jagodica, sokolovih očiju''. Teška vremena, kao i teški uslovi života, ćerali su narod, koji je živio ovdje, na vječitu borbu, borbu sa prirodom, pokušavajući da je pobijede, koliko je to moguće. Ta vječita borba, dovela je do toga da su samo najjači ostajali, tako da su migracije stanovništva velike. Oni koji su ostajali i ostaju, potvrđuju pjesničku misao da se iz kamena rađa samo ono što je tvrđe od njega.                                             Napisao: Tufo Muratović PETNJICA MOJ ZAVIČAJ Čovjek na tvrdoj zemlji, šuma, proplanak i lug. Na nebu oblak sivi, koji živi, zavičaj mi je prijatelj i drug. Moj zavičaj je gdje brda kriju voćnjake i stari seoski put. U raskošnoj dolini je Petnjica, nad njom zvijezde i  mjesec žut. Jutarnja kap rose, proljeće, ljeto, jesen i sunčev sjaj. Gdje žuborom pjeva rijeka Popča tamo je moj dragi zavičaj. Teško je iz daljine osjećanja reći, nositi kroz život teško breme. I kada u zavičaju liju kiše meni je lijepo vrijeme. Ne zaboravne uspomene drage, očevo pismo, šta bi još treb'o? Moje djetinjstvo je tamo gdje Petnjička brda miluju nebo. Napisao:Tufo Muratović Ako želite nešto više da saznate naučite o Petnjici kliknite ispod http://www.esmaizuko.de.tl